niedziela, 10 listopada 2019

Sara Pennypacker, "Pax"




Chciałabym opowiedzieć o niezwykłej książce, którą niedawno przeczytałam. Jej autorką jest  Sara Pennypacker - autorka wielu książek dla dzieci i młodzieży m.in.Klementynki. 

„Pax” to przejmująca opowieść o przyjaźni chłopca i małego liska. Główny bohater –Peter znalazł swego rudowłosego przyjaciela, gdy ten był zupełnie malutki. Stali się nierozłączni. Niestety wojna zmieniła wszystko. Ojciec chłopca  wstępuje do wojska i  oddaje Petera pod opiekę, mieszkającego bardzo daleko, dziadka. Mimo wielkiej rozpaczy syna,  lisek zostaje porzucony  w lesie. Peter dręczony wyrzutami sumienia, ucieka od dziadka i wyrusza w niebezpieczną podróż, by odszukać swego rudowłosego przyjaciela.

Autorka zastosowała fascynujący sposób narracji. Cała historia jest opowiadana z punku widzenia Petera i liska. Czytelnik ma okazję poznać rozterki, rozpacz, niepewność i inne uczucia, które targały dwoma bohaterami opowieści.

„Pax” to piękna opowieść o przyjaźni, oddaniu, wierności i samotności. To historia dojrzewania  i dorastania 12-letniego chłopca i rosnącej świadomości liska, który odkrywa piękno dzikiej natury.

„Pax” to również opowieść o wojnie, o bolesnych przeżyciach z nią związanych i o stratach, które jej towarzyszą. Mimo, że nie ma w książce opisów bitew, rozlanej krwi, każdy czytający wyczuwa okrucieństwo, które wiąże się z wojenną rzeczywistością.

Książkę „Pax” polecam wszystkim czytelnikom. Byłoby cudownie, gdyby dzieci czytały ją razem ze swoimi rodzicami.

Recenzja spisana z wypowiedzi Leny Sieliwończyk, 5a – klub recenzentów „Zgryz


piątek, 8 listopada 2019

Aleksander Fredro, "Zemsta"






Lektury zazwyczaj uważane są za nudne. Wielu uczniów nadal zastanawia się, dlaczego nauczyciele je tak chwalą. Ostatnio kolejny raz odkryłem, że nawet lektury mogą okazać się ciekawe i intrygujące. Doszedłem do wniosku, że nigdy nie polubimy książki, którą nam narzucono, jeśli od początku nastawiamy się, że będzie nudna i zabierze tylko nasz „cenny czas”. Moja dzisiejsza recenzja dotyczy ”Zemsty”. Bardzo zależy mi na tym, aby potraktowano tę wypowiedź jako recenzję książki, a nie lektury.

"Zemstę" napisał hrabia Aleksander Fredro, XIX wieczny komediopisarz. Urodził się on pod koniec XVIII wieku w Surochowie, a zmarł 15 lipca 1876 roku w wieku 83 lat. Podczas swojego barwnego życia pisarz zaciągnął się do wojsk Księstwa Warszawskiego i pomaszerował na Moskwę z Napoleonem. W 1815 r. wrócił do domu i rozpoczął swoją karierę pisarską. Zaczął pisać komedie. Jego utwory były niezwykle popularne w czasach, w których żył i - jak się okazuje - nie straciły swej świeżości w XXI wieku. Jednym z najbardziej znanych teksów Fredry jest "Zemsta". Pisarz, przeglądając pewne stare papiery, natknął się na historię wieloletniej waśni miedzy dwoma rodzinami. Historia ta zainspirowała autora do stworzenia jednej z najbardziej rozpoznawalnych komedii w naszym kraju.

„Zemsta” opowiada o sporze pomiędzy dwoma szlachcicami: Cześnikiem i Rejentem. Mieszkają oni w dwóch skrzydłach starego zamku, a oba skłócone rody dzielił zniszczony mur. Komizm tego utworu opiera się w dużej mierze na całkowicie nieskutecznych intrygach Raptusiewicza i Milczka, na intrygach, które dają rezultat  odwrotny do oczekiwanego. Obaj bohaterowie przedstawieni są na zasadzie kontrastu,  choć  jednocześnie łączy ich tak popularne wówczas wśród szlachty pieniactwo   i bezsensowna próba stawiania na swoim. Narastający konflikt pomiędzy seniorami rodu nie wpłynął na potajemną i odwzajemnioną miłość Wacława - syna Rejenta do bratanicy Cześnika, Klary Raptusiewicz. Utwór Fredry opiera się na komizmie postaci, sytuacji i słowa. Jednym z  barwniejszych i fascynujących bohaterów "Zemsty" jest niewątpliwie Papkin. Z początku wydaje się lichym człowiekiem, który boi się wszystkiego. To jednak pozory. Jest on cwany i sprytny. W miarę bezpiecznie żongluje między dwoma walczącymi ze sobą szlachcicami i robi wszystko, by przy ich bezsensownej walce ugrać coś dla siebie. Komedia ta nie jest zwykłą satyrą, czy krytyką szlachetczyzny. Wydaje się, że stanowi ona rodzaj smutnej parodii polskiego charakteru narodowego, który  chyba nadal tkwi w nas - Polakach.

„Zemstę”, mimo że jest lekturą, czyta się z przyjemnością. Wydarzenia obfitują w zabawne zwroty akcji, szybko nabierają tempa i - mimo że ta komedia jest napisana wierszem, łatwo ją zrozumieć.
Jeżeli jeszcze do tej pory nie mieliście okazji poznać tego wyjątkowego dzieła doby romantyzmu, serdecznie do tego zachęcam. Jeśli omawialiście ten utwór na lekcji, podzielcie się swoimi opiniami w komentarzu!
                                                       Filip Bryła, 7a - Koło Recenzentów „Zgryz”

środa, 6 listopada 2019

Wykład Anny Szpadzińskiej-Koss "Caravaggio...niespokojny duch"


31 października w Bibliotece GSA odbył się wykład pod tytułem „Caravaggio – niespokojny duch”, który wygłosiła malarka, nauczycielka rysunku i historii sztuki Anna Szpadzińska-Koss.
Mądry, cierpliwy, pracowity to cechy artysty najczęściej wymieniane przez uczestników spotkania – uczniów i uczennice klas 7 GASP. Caravaggio zupełnie nie pasuje do tego wyobrażenia. Jego życie było ciągłą ucieczką przed prawem, sprawiedliwością i karą. Włoski malarz, autor obrazów, które uważa się za genezę baroku, był hulaką i awanturnikiem. Popadał w konflikty, a jeden z nich zakończył się zabójstwem jego adwersarza. 
Mimo konfliktów z prawem Caravaggio pozyskał  przemożnego mecenasa kardynała del Monte. Dzięki takiemu wsparciu miała dużą swobodę tworzenia – malował martwe natury, sceny mitologiczne i biblijne. Caravaggio swoimi pracami wywrócił renesansową koncepcję malarstwa. Na bohaterów swoich obrazów nie wybierał pięknych modeli –  to zwykli ludzie z ulicy dali twarz postaciom Caravaggia.  

Spotkanie zakończyło się  odwzorowaniem obrazu Caravaggia „Powołanie św. Mateusza”.

czwartek, 31 października 2019

Strachy na lachy - zajęcia dla najmłodszych


Październik w naszej bibliotece był miesiącem literatury grozy. Postanowiliśmy tę tematykę, przygotowaną w odpowiedniej formie, zaprezentować uczniom klas 0-3. Badania pokazują, że dzieciom w tym wieku nieobcy jest strach. Najczęściej boją się ciemności, niektórych gatunków zwierząt oraz… wielu książkowych postaci. Mimo strachu większość dzieci lubi czytać opowieści o różnych stworach, dziwadłach i baśniowych potworach. Oczywiście każdy z takich tekstów powinien zostać opatrzony dodatkowym komentarzem osób dorosłych. Na zajęciach 28-29.10.2019 r. w specjalnie przygotowanej prezentacji omawialiśmy strachy, które towarzyszą wielu osobom od dzieciństwa, a uczniowie - naprowadzeni przez panią A.Mionskowską - sami dochodzili do wniosku, że uczucia strachu są produktem naszej wyobraźni. Po części wprowadzającej pani Ania pokazała dzieciom dwie zabawne książeczki: „ Leksykon potworów domowych” i „Encyklopedię domowych potworów”. Uczniowie poznali m.in. złośliwą „Awanturellę”, egoistycznego „Chciwuska”, agresywne „Siostry Słodyczki” i profesora „Zgubika”. Dzięki tym postaciom uczniowie zrozumieli, że nie trzeba się wszystkiego bać. Na zakończenie zajęć pani Ania przeczytała tekst Pawła i Piotra Sitkiewiczów „W Gdańsku straszy”. Zwieńczeniem spotkania było wspólne wykonanie zabawnej dyni. Sukcesem tych zajęć była spora gromadka najmłodszych czytelników, którzy postanowili wypożyczyć książki prezentowane podczas spotkania.

Wykład "Figura wampira" dr hab. Katarzyny Szalewskiej



W piątek 25 października w Bibliotece GSA gościła dr hab. Katarzyna Szalewska. Podczas wykładu opowiedziała o motywie wampira w literaturze i kulturze popularnej. Wraz z uczniami i uczennicami porównała opowiadanie Aleksieja K. Tołstoja „Rodzina wilkołaka” z tekstem „Berenica” E.A. Poe. 
Podczas zajęć udało się omówić symbolikę charakterystyczną dla tekstów grozy, sposób budowania przestrzeni oraz nastroju. Prowadząca podała wiele przykładów występowanie postaci wampira w kulturze popularnej – przede wszystkim w filmie. Porównując wyobrażenie wampira w klasycznych tekstach z XIX wieku ze współczesnym kanonem, jednoznacznie widać różnicę w sposobie kreowania bohatera. Kiedyś był to odrażający potwór, najczęściej kobieta, obecnie przystojny nastolatek.
Spotkanie pozwoliło na przypomnienie ikonicznych tekstów grozy oraz poszukanie nowych tropów ich interpretacji.